BİR VATANDAŞIN YENİ UMUDA ÇAĞRISI: RÜZGÂRI İYİ KULLANIN

BİR VATANDAŞIN YENİ UMUDA ÇAĞRISI: RÜZGÂRI İYİ KULLANIN

Bunu bir siyasi parti mensubu olarak değil, bugün Türkiye’de yaşayan ve ülkesinin geleceği için umut arayan sıradan bir vatandaş olarak yazmak istedim.

Yeni oluşumun arkasında bugün hissedilen rüzgâr var, Tıpkı 2002’de oluşan rüzgar gibi...

Bence bu rüzgâr; yıllardır yorulan, kaybetmekten, kandırılmaktan ve tekrar tekrar hayal kırıklığına uğramaktan bıkan insanların yeniden umut etmek için açtığı bir kapıdır.

İşte tam da bu nedenle, bu rüzgârı arkasına alanlara samimi bir vatandaş çağrısı yapmak istedim:

Lütfen bu rüzgârı çok iyi değerlendirin.

Çünkü önünüzde yalnızca bir seçim yok.

Önünüzde, insanların yeniden siyasete ve ülkesine güvenip güvenemeyeceğini belirleyecek çok daha büyük bir sınav var.

Hata yapabilirsiniz.

Bir seçimi kaybedebilirsiniz.

İktidara gelmeniz yıllar sürebilir.

Bunların hepsini anlayabiliriz.

Ama sizden bir şeyi kaybetmemenizi istiyoruz:

UMUDUMUZU…

Çünkü Türkiye'nin bugün belki de en büyük ihtiyacı budur.

Biz artık sadece “kim kazanacak?” diye bakmak istemiyoruz.

“Kazandığınızda Türkiye'yi nasıl değiştireceksiniz?” diye bekliyoruz.

15 yıl sonrasını anlatın.

20 yıl sonrasını anlatın.

Çocuklarımızın nasıl bir ülkede yaşayacağını anlatın.

Eğitimi nasıl değiştireceğinizi, gençleri nasıl ülkede tutacağınızı, yurtdışına gitmiş insanlarımızı nasıl yeniden Türkiye'nin parçası yapacağınızı anlatın.

Hukuku, liyakati, teknolojiyi, yapay zekâyı, üretimi, enerjiyi, tarımı, savunmayı, sanayiyi ve ekonomiyi nasıl dönüştüreceğinizi anlatın.

Ama bunları yalnızca uzmanların anlayacağı cümlelerle değil;

Kahvede oturan vatandaşın da, üniversitedeki gencin de, emeklinin de, işçinin de, esnafın da anlayabileceği kadar sade anlatın.

Çünkü büyük dönüşümler karmaşık olmak zorunda değildir.

Bir ülkenin 15 yıl sonra nerede olacağını herkes bilmek ister.

Atatürk dönemine baktığımızda, savaşlardan çıkmış ve imkânları bugünkü Türkiye'nin çok gerisinde olan bir ülkenin yaklaşık 15 yılda nasıl büyük bir dönüşüm iradesi ortaya koyabildiğini yaşamış bir milletiz.

Bugün bizim elimizde ise çok daha büyük bir insan kaynağı, teknoloji, üniversite, sermaye, iletişim ağı ve dünya deneyimi var.

O halde neden Cumhuriyetin ikinci yüzyılında yine 15 yıllık büyük bir dönüşüm hedeflemeyelim?

Neden yıllar sonra dünyanın başka bir yerinden Türkiye'ye bakan biri:

“Bunlar bunu nasıl başardı?” demesin?

Ben Türkiye'nin bunu yapabileceğine inanıyorum.

Ama bunun için yeni oluşumun bugün arkasına aldığı rüzgârı kişisel kariyerlere, makam hesaplarına, küçük parti içi mücadelelere veya geçmişin rövanşlarına harcamaması gerekiyor.

Herkesi kucaklayın. Ama herkesi kadronuza almak zorunda değilsiniz.

Liyakati dostluğun önüne koyun. Doğru insanı, doğru yere koyun.

Yanlışınızı söyleyebilecek insanları hep yanınızda tutun.

İçeride bozulmaya izin vermeyin. Çünkü dışarıdaki rakiplerinizden önce, içerideki küçük hesaplar sizi tüketecektir.

Ve lütfen şunu unutmayın:

Bu rüzgâr sizin mülkünüz değil.

Bu rüzgâr toplumundur.

Bu rüzgâr; daha adil, daha özgür, daha üretken, daha güçlü ve daha mutlu bir Türkiye isteyen bizim rüzgârımızdır.

Bu yüzden sizi iktidara taşımasa bile, insanların umudunu canlı tutacak bir siyaset üretmek zorundasınız.

Seçimi kaybedebilirsiniz.

Bir mücadeleyi kaybedebilirsiniz.

Bir dönem daha beklemek zorunda kalabilirsiniz.

Ama umudu kaybetmeyin ve bize de kaybettirmeyin.

Çünkü biz artık bir siyasi partinin kazanmasını değil, Türkiye'nin kazanabileceğine inanmak istiyoruz.

Ben bugün bunu bir muhalif olarak değil, iktidarın içinde olan insanlara da seslenen bir vatandaş olarak söylüyorum:

Türkiye'nin kavgasını değil, geleceğini büyütün.

Çünkü günün sonunda hepimiz aynı ülkenin çocuklarına bakacağız.

Ve belki de bugün sizin önünüzdeki en büyük tarihi sorumluluk iktidara gelmek değildir.

İktidara geldiğinizde ne yapacağınızı bugünden göstermek ve insanlara yeniden “Bu ülkede gerçekten güzel şeyler olabilir” dedirtebilmektir. İlk 15 yılın gelişimini yapma imkanı olan bir dönemdeyiz?

İşte o zaman bu rüzgâr gerçek bir değişimin başlangıcı olur.

Yoksa yalnızca bir seçim rüzgârı olarak gelip geçer.

Aman ha…

Bu ülke bir hayal kırıklığını daha kaldırabilir mi düşünmüyorum. 

Ama umudunu diri tutacak bir hikâyeyi gerçekten hak ediyor. 

Ve bugün size düşen belki de tam olarak budur:

Seçimi kazanmak zorunda değilsiniz.

Ama umudu mutlaka canlı tutmak zorundasınız.